Soms raak ik overvallen door gedachten aan mijn vorige levens. De muziek, de geuren, de sferen die ik associeer met bepaalde perioden uit mijn leven draag ik bij me en vergeet ik niet.

Ik probeer het lelijke zo veel mogelijk achter me te laten. Als iets me eraan herinnert, krijg ik er soms nog een fysieke reactie op. Ik voel me dan enorm opgejaagd, achtervolgd en in een haast dwangmatige kramp schieten.

De verlengstukken van mijn vorige levens werken door op mijn huidige leven. Er moeten allerlei mensen wat van me. Andersom geven ze niks om me en hebben ze valse verwachtingen. Ze passen niet in mijn huidige leven. Ik groei in het bos, niet in de woestijn. Laat me groeien.

Het lijkt of mijn levens niet abrupt eindigen, maar in elkaar overgaan. Ik twijfel niet aan mijn gekozen weg, of beter, het door mij gebaande pad. Ik pluk de bramen van de stekelige struiken op mijn pad, plant de zaden van een oogst van lang geleden, oogst de vruchten van een eerder zaaien.

Ik heb veel mooie ervaringen die ik graag bij me houd. Hier probeer ik me zo veel mogelijk op te richten, omdat ze me ook in mijn huidige leven kracht geven. Ze laten nieuwe bomen groeien in de omgewoelde aarde.

En als het fijnstof van de jarenlange vulkanische winter is neergedaald, is de wereld zo veel lichter, met zo veel meer mogelijkheden.

Mijn huidige leven is heel anders. Ik hoef niet overal ja op te zeggen. Ik ben er niet voor andermans gewin. Mijn tijd is eindig. Ik ben er ook niet om te veel van andermans tijd te claimen. Soms staan we samen sterker, soms niet. Ik kies wie ik in mijn buurt wil hebben, met ruimte voor elkaars behoeften en autonomie.

Hoe veel levens heb ik nog? Daar heb ik geen antwoord op.

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >