ZOMERJURKJES EN ZONNEBRILLEN

Jullie zijn mooi geworden, mooier dan jullie al waren, prachtig. In de zon van een zuidelijk land staan jullie samen in zomerjurkjes op de foto. Zonnebrillen, mooie schoenen, nette handtasjes. Het zijn vakantiekiekjes voor later, om op te vrolijken tijdens een koude winter waarin jullie uitzien naar de volgende vakantie in hetzelfde gezelschap.

Vier meiden, allemaal volwassen geworden, allemaal opgegroeid, en toch nog zo herkenbaar, alle vier uniek. Vier elementen. Vier seizoenen. Verbonden in innige vriendschap.

Ik ontbreek

En waar ben ik? Ik ontbreek elk jaar op de kiekjes. Jullie gaan altijd met zijn vieren, al die jaren. Ik spreek nog maar één van jullie, wilde lang dat het anders was, maar dat verlangen vervloog.

Op de middelbare school was dat wel anders. Toen zag ik jullie elke dag. Ik had nog geen idee met wie het contact zou blijven, wie levenskeuzes maakte die anders waren dan die van mij, en wie paden bewandelde die geen ruimte voor mij lieten. Contactgegevens zijn inmiddels gewijzigd, één van jullie accepteerde nooit mijn online contactverzoeken.

Heb ik het verpest?

Na mijn vlucht van mijn eerste middelbare school werd ik in een nieuw leven geworpen op de gymnasiumschool, waar ik jullie tegenkwam. Ik probeerde wat stabiliteit te vinden op de nieuwe gronden, die zich daar beter voor leenden dan de oude, die me zo hadden doen wankelen.

Mijn gewenning verliep niet zo rigoreus als mijn abrupte schoolwissel. Als een ingesleten automatisme bleef ik me verzetten tegen het gepest van weleer. Ik leefde in constante angst om de daders weer tegen te komen in mijn oude woonplaats, waar ik nog woonde – maar niet wezenlijk. Ik herinner me de scènes uit deze film nog. Voor mij was geen rol weggelegd. Ik werd slechts ‘s nachts erkend door de oordeelloze sterrenhemel, die ik vanaf het dakterras in stilte bestudeerde.

Niet iedereen kan iets met iemand die uit een traumatiserende omgeving is gevlucht. Of herkent, bij zwijgen, de signalen. Ik neem het niemand kwalijk die niet weet hoe het is en daardoor niet alles kan begrijpen, ook al zegt men soms: “ik kan het me voorstellen”.

Geen enkel mens kan van de ene op de andere dag hersteld zijn van zo een grote portie schade en nare herinneringen aan een in absolute tijd afgesloten periode. Ik wilde dat het niet zo was. Ik had het nooit verdiend.

Mijn zwijgen

Daar hield ik jullie allemaal buiten, verborgen achter de kunst van het zwijgen. Ik kropte alles op, om jullie maar niet te kwetsen, om niet ook maar een beetje uit te schieten, om jullie schoonheid niet te beschadigen omwille van iets waaraan jullie nooit schuld hadden. Ik had het zelf uit te zoeken, maar jullie konden dat verzachten, zo af en toe.

Heb ik het verpest in onze tijd samen op de middelbare school? Schoot ik toch door in mijn verdedigende reacties op jullie vragen, die achteraf altijd onschuldig bleken? Of zweeg ik juist te veel?

Van buiten heb ik geen scheuren aangebracht. Van binnen vast ook niet, want jullie hebben elkaar. Maar mij niet langer. Niet nu, misschien ook nooit gehad.

Voldeed ik?

Na de middelbare school kozen jullie of ik liefdevol, betrouwbaar genoeg was voor jullie. De tijd op het gymnasium was niet genoeg om aan jullie verwachting en invulling van liefde en betrouwbaarheid te gaan voldoen.

Lang bleef ik zwijgzaam hopen. Want ik wist: ik had deze liefde en betrouwbaarheid ook. Ik had veel te geven, maar was nog zoekende naar hoe, want dat was voorheen steeds weggeslagen, kapot gesmeten, of misschien nog erger: genegeerd. Want ik was anders.

Ik besloot eerst te nemen in plaats van almaar te geven. Ik bloeide op, ruimde op, ordende. Ik gaf mezelf de tijd en realiseerde me: wat is vriendschap als men elkaar de tijd niet geeft, die het kost?

Ik zal blijven ontbreken op jullie vakantiekiekjes.

Dat wat bleef, verankerde zich. Al waren het maar herinneringen.

Werk met mij

Vond je het fijn om dit artikel te lezen? Vergeet het dan niet te delen en schrijf je hieronder in voor toekomstige updates!