AL DAT MOOIS KON NOOIT VOOR MIJ BEDOELD ZIJN

Geluk

Als kind gaf ik de kleine beetjes geluk die mij ten dele vielen steeds weg. Ik gaf ze weg in de hoop om meer geliefd te worden, of ten minste geaccepteerd te worden door wie mij op dat moment niet zagen staan. Wat was het intens, dat geluk. Dat kon onmogelijk voor mij bestemd zijn.

Want waarom ik?

Verdiende ik dat soms?

Dat was toch in de rest van mijn leven ook niet zo?

Ik kon toch niet zomaar beloond worden, want wat voor goeds had ik precies gedaan?

Ik had toch weer iets gedaan dat niet mocht, of wat niet door mijn omgeving gevraagd of opgedragen werd?

Ik zou vast later gestraft worden als ik me aan geluk overgaf, want dat zou excessief zijn!

Ook de fotografische vastleggingen van die positieve momenten verstopte ik.

Ik, op foto’s vastgelegd in samenspel met die zeldzame ziel die mij zag voor wie ik was, voor wat ik waard was en voor welke ontwikkelingen ik potentieel kon doormaken in diens veilige nabijheid.

Of ik alleen, mijn diep observerende blik op jonge leeftijd, bezig met het najagen van fascinaties, zoals de kleine, maar weelderige natuur van de achtertuin.

Ik ging in mijn eigen universum leven, afgesloten, verborgen.

Op latere foto’s kijk ik opzij of maak ik me met mijn houding zo klein mogelijk, als een uitgedoofde, eroderende vulkaan die niets van haar voormalige kracht prijsgeeft.

Genot

Daarnaast waren er kleine stukjes genot, bijvoorbeeld in het geval van klassieke muziek. Deze vond ik zo intens, dat ik al die overweldigende schoonheid wegzette.

Ik wilde een muziekinstrument leren bespelen, maar ik heb dat nooit geprobeerd uit angst voor de emotionele overweldiging, uit angst voor wat mijn geraaktheid zou doen met het publiek dat mij nooit zou zien.

Je kwetsbaarheid kan zo hard misbruikt worden door mensen die eigenlijk toch niet bij jou passen.

Spel

Verder was er het spel. Een stukje genot, een stukje geluk. Het spel omwille van het spelen.

Het schaakspel. Daar had ik wel aanleg voor. Maar ik klapte dicht toen ik naar de schaakclub werd gebracht voor een proefles. Hoe kon dit nog een spel zijn, als ik daar moest zitten onder die overweldigende TL-balken, terwijl allerlei mij onbekende mensen de coördinaten van zetten op het bord aaneenregen, zonder acht op mij te slaan? Ik calculeerde in mijn hoofd en visueel waar ik heen moest, en waar ik daarna heen moest, en zo enkele stappen vooruit. Het zou een stap terug zijn om al die coördinaten te gaan benoemen. Nee, hier op het bord, en dan daarheen, maar kan dat geroezemoes weg?

Het was alsof ik een andere taal sprak dan deze duwende, opeengepakte mensen in de helverlichte ruimte met versleten vloerbedekking uit de jaren zeventig en met gordijnloze doorzonramen, uitkijkend op een nachtelijk zwart gat.

Ik heb dat spel nooit meer aangeraakt.

Mijn genot claimen

Langzaamaan begon ik stukjes voor mezelf te houden. Tijdens de afscheidsmusical dook ik op de sleutelrol in de scene waarin de musical culmineerde, als een schreeuw om gezien te worden.

Ik vond het lef om een paar keer extra van school te wisselen om toch maar net iets beter gefaciliteerd te worden en claimde later de overwinning van het academisch promoveren.

Ik speelde recentelijk een mobiel spel en eindigde al snel als wereldwijde tweede in een meerdaagse tournament.

Ik ben gaan ondernemen. Ik ontwikkel mijn onderneming elke dag. Ik geef mezelf de ruimte voor mijn vernieuwende ideeën, die ik soms in een betaalde dienst omzet.

Ik heb voor mezelf radicaal helder waar ik voor sta en geef dat niet op.

Geluk, genot, spel. Ze zijn voor jou. Laat al dat moois maar toe

Ik hoor woorden als succesangst, faalangst en straalangst voor dat niet toelaten van geluk, genot en succes. Succesangst wekt bij mij sterk de indruk dat het uitkomen voor de “traditioneel succesvolle prestatie” centraal staat in plaats van de persoon. Dan is faalangst de angst om te falen voor die “traditioneel succesvolle prestatie”. Straalangst doet mij denken aan “niet in de schijnwerpers durven staan”, terwijl genot en geluk ook uit andere bronnen kunnen voortkomen, zoals bijvoorbeeld klassieke muziek.

Wat centraal staat, los van welk woord je er precies voor kiest, is het zichtbaar worden naar jezelf, een goede zelfzorg, en alle zelfliefde die je verdient.

Oftewel: het er mogen zijn om het verschil te maken, voor jezelf en voor anderen.

Een gezond ego

Je denkt misschien dat het goed is om vrij van enig ego door het leven te gaan. Maar als jij zelf een afwezige factor bent, kan je jezelf ook geen geneugten geven. Dan leef je in een zelfopgelegde schaarste, of leef je in een schaarste als restant van een eerder leven, terwijl jouw situatie nu heel anders is. En al zou je gaan ondernemen, durf je er niet aan te denken om fatsoenlijke tarieven te vragen voor je diensten.

Intensiteit van genot en geluk zijn heel mooi. Het is zonde om deze te laten omslaan in een angst voor overweldiging. Wat gun ik het jou dat je deze intensiteit gaat toelaten, want deze hoeft niet in negativiteit te ontaarden.

Jij bent intens. Intens geluk en genot zijn aan jou besteed en komen niet voor niets op jouw pad. Leef je genot en geluk op plekken die bij jou passen. Het maakt niet uit als dat je soms emotioneel overweldigt. Want zo ben jij als mens.

Geef niet meer alles aan anderen. Stop niet meer alles weg. Wat houd je nog over voor jezelf, hier en nu?

Wil jij jezelf weer meer gaan zien en niet meer in een schaarste leven doordat jij jezelf geen wezenlijk spel, genot en geluk gunt? Aarzel niet en neem contact op! Ik ben benieuwd naar hoe en waar jij jezelf wel optimaal ontwikkelt en je persoonlijke successen gaat vieren. Ik stel daarvoor alvast een gratis oefening beschikbaar. Doe je mee? Schrijf je hieronder in.

Werk met mij

Vond je het fijn om dit artikel te lezen? Vergeet het dan niet te delen en schrijf je hieronder in voor toekomstige updates!