Mijn Limburgse opa met een eigen zaak en dertien kinderen heb ik nooit gekend. Ik had hem graag eens willen ontmoeten met zijn zuidelijke accent en gevoel voor humor.

Mijn opa had een buurman, slager van beroep en fout in de Tweede Wereldoorlog. Deze hansworst had een lelijke, valse hond. Zijn hond poepte regelmatig op de verkeerde stoep en meneer de buurman was dan te beroerd om de nog nawalmende drol weer netjes op te ruimen.

Natuurlijk liet mijn opa zich dat niet gebeuren. In de gedweeë (nee, niet weeïge) jaren vijftig, toen het katholicisme nog zeer diep verankerd lag in de Zuid-Limburgse geest, mochten drollen net als nu zeker niet op de verkeerde plek belanden.

De stoep moest schoon blijven, want het was geen klant gegund om de gereedschappenwinkel te bezoeken met stront aan zijn schoen. Dan zou het nota bene ook nog eens de winkel in gelopen worden.

Opa pakte een envelop en schoof daar de drol in. Hij vouwde de envelop dicht en bezorgde deze keurig in de brievenbus van de buurman. De stoep was weer schoon en de rust, reinheid en regelmaat keerden weer terug.

Feedback is soms net als een drol in een envelop. Je kunt er lang niet altijd iets mee. En toch moeten we maar openstaan voor en kunnen omgaan met alle feedback, ook al is het soms niets dan stront.

Nu was het natuurlijk volkomen terecht van mijn opa dat hij die drol teruggaf. Hij had immers niet om die drol gevraagd.

Maar denk eens aan je “brutally honest” kennis die zogenaamd constructief en lekker direct zegt te zijn, maar eigenlijk gewoon een lompe botterik is. Waarom luister je nog naar zijn feedback? Het is niet zo dat hij het zelf beter kan en het vervullen van de positie van eeuwige commentator is dan een stuk makkelijker. En ondertussen kan jij zogenaamd niet tegen kritiek.

Of denk aan de afgestompte reacties op jouw zogenaamde extravagantie tijdens quasi-verplichte verjaardagen van een familielid met saaie kennissen die je nauwelijks kent. Die reacties gaan helemaal niet over jou, maar over die kennissen zelf en hoe het in hun belevingswereld allemaal heurt en niet heurt.

En denk aan de o zo sociaal rechtvaardige meekoekeloerders op jouw social media die alles wat jij plaatst doorgeven aan mensen die je helemaal niet meer hoeft te spreken, die daar dan van alles van vinden jegens jou. Ze hebben helemaal geen respect voor jouw grenzen.

Of denk, als je in de academische wereld rondloopt of -liep, aan je supervisor als je versie vijftig hebt aangeleverd van een wetenschappelijk manuscript, en de vele wijzigingen na elke ronde zo circulair worden dat je weer terug bij het “af” van versie vijf bent.

Daar kan je toch helemaal niets mee? Of wel soms? Je kunt toch niet bouwen op drollen? Hoe zijn drollen op jouw stoep nou in vredesnaam constructief?

Als ze die drollen nou netjes op de composthoop hadden gelegd… maar nee.

De wijze les van vandaag: stop elke ongewenste drol in een envelop, geef hem terug en leef rustig verder. Amen.

De omhooggevallen drol van Winnie de Pooh, genaamd Winnifred de Defecation, groet u.

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >