Alweer bijna twee jaar geleden ben ik universitair gepromoveerd. Daarna hing ik nog een tijdje in de vorm van een postdoc aan een zijden draadje in de academische wereld. Voor mij werd het steeds duidelijker: ik zou er vertrekken.

Natuurlijk heeft de academische wereld lange tentakels waaraan ik nog een hele tijd nauwelijks ontkwam. De uiteindelijke publicatie van wetenschappelijk onderzoek heeft vaak een lang staartje en dan zijn er periodes waarin je niks kunt doen dan wachten. Dan krijg je ineens de commentaren van andere academici terug en waar nodig moet je die nog verwerken in het artikel. En dat zonder afspraak opgedrongen moment komt je in je huidige leven natuurlijk nooit goed uit.

Elke keer dat zich voor enkele projecten zo een moment voordeed, kreeg ik een lichamelijke reactie. Trillen, hoge hartslag, stress: het was alsof de donkere fossiel uit mijn verleden niet gewoon rustig begraven kon blijven, maar zich steeds weer aan het oppervlak manifesteerde.

Het is goed dat ik daar weg ben, ondanks de gebroken dromen en ambities. Een systeem dat voor een bepaald soort persoon stelselmatig niet werkt, is geen systeem om in te blijven hangen als het niet of slechts tergend langzaam te veranderen is. Dan kan je nog zo slim zijn, maar uiteindelijk ga je eraan kapot.

Mijn allerlaatste paper is nu eindelijk gepubliceerd door een vooraanstaand, maar langzaam wetenschappelijk vakblad. Af en aan heb ik sinds 2011 aan het specifieke project gewerkt. Lang heb ik mijn grootste project haast als een kind geadopteerd.

Een week lang heb ik het aan niemand verteld. Ik wist niet eens meer wat ik moest doen met deze informatie. Hier heb ik zo lang en hard voor gewerkt, maar nu is het een beetje mosterd na de maaltijd, aangezien het geen “bonuspunten” meer zijn die letterlijk afrekenen hoe de voortgang van mijn inmiddels vorige carrière zich uitmeet.

Hoewel ik weg ben uit deze afrekencultuur, bleef ik gespannen over wat ik wanneer tegen wie moest zeggen. En ik speelde met de gedachte: wat voegt het nog toe? Waarom zouden anderen dit willen weten? “Krijg je haar weer met haar publicaties?”

De toevoeging is een bijdrage aan de wetenschappelijke kennis en biedt een inkijkje in wat er kan gebeuren als het klimaat verandert. En hopelijk draagt mijn artikel ook bij aan een beetje besef.

Gelukkig ben ik niet meer degene wiens onderzoek haast als niet ter zake doend werd weggefilterd door de spektakel- en sensatiebeluste communicatieafdeling, een instituut an sich. Ik mag nu in elk geval zelf weten wat ik “uitkraam” over mijn onderzoek en wat ik allemaal nog meer doe met mijn leven. Een ander heeft daar helemaal niks over te zeggen.

Het fossiel mag zich nu voorgoed door vele aardlagen laten ingraven. Op al deze lagen, die vruchtbaar zullen zijn, zullen bossen groeien en rivieren stromen.

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >