Ik ben weer in het heuvelland. Ik begeef me tussen de sporen van mijn voorvaderen, maar bewandel een ander pad. Vele nazaten hebben dit schilderachtige gebied inmiddels verlaten. Zo ook mijn moeder.

Ik dank mijn bestaan aan mijn familie. Toch heb ik het leven vooral zelf moeten leren leven. Dit jaar sla ik dus bewust het kerstdiner over. Het voelt niet meer goed. Dat heeft het ook nooit oprecht gedaan, maar eerder kon ik daar niet goed aan toegeven.

Ik wil slechts dichter bij de liefde staan, dichter bij wat belangrijk voor me is, juist door me aan krampachtige rituelen te onttrekken. De twijfel aan het strakgespannen elastiek trok me voorheen toch weer dat met feestlichtjes en kaarsen versierde zwarte gat in. Nu niet langer.

Alle verhalen over ongelukkige gezinsleden, buitenbeentjes, boze (stief)ouders die hun mores niet vervuld zien worden door deze buitenbeentjes, exorbitante schranspartijen en buitensporig veel cadeaus onder de kerstboom stoten me af. Ik heb geen zin in nog meer verwijten over wat ik nu weer niet goed doe in dit door bloedlijnen opgelegde sociale construct. De antwoorden op mijn afzegging via Whatsapp en in de kerstkaart waren al slechte voortekenen. Ik zeg preventief nee tegen nog meer cloak-and-dagger-gezelligheid.

Laat mij me maar terugtrekken. Ik heb het nodig. De regen tegen het dak mag me zachtjes in slaap wiegen. Het stille dorpje is nu een veilige haven. Het ligt onverschrokken in het glooiende landschap. Laat me maar zijn. Hier weet men niet meer wie ik ben, wie ik was, wie ik had moeten worden, en wie ik zal zijn. En dat hoeft ook niet. Doen wat goed voelt is het beste, ook met kerst. In deze oordeelloze omgeving kom ik tot rust in mijn cocon en blijf ik trouw aan mezelf.

★ Doe jij wat je nodig hebt?
★ Wat ga je veranderen als je niet doet wat je nodig hebt? ↓

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >