Tussen de tegels in mijn tuin is dit jaar een vlinderstruik gaan groeien. De groepen kleine paarse bloemetjes zijn geurig. De geur is heel karakteristiek en komt me van een afstand in vlagen al tegemoet.

Ook hier, op de eerste dag van alweer een werkvakantie in het oosten, drie weken lang maar liefst, komt de geur van de reusachtige vlinderstruik op het erf me al van ver tegemoet.

De geur is één van de vele geuren waarmee ik een sterke associatie heb van tijd, ruimte, sfeer en gebeurtenissen. Bij het ruiken herleef ik deze gebeurtenissen in gedachten.

Dan ben ik weer de vijfjarige die in de tuin van mijn oma in Engeland bellenblaast, ook toen al verzonken in haar eigen gedachtewereld.

En ik ben de zesjarige die zichzelf een aantal jaar eerder al had leren lezen. De afscheiding van de tuin bestond deels uit een vlinderstruik. Daarlangs stak de buurman, die een paar jaar later aan kanker overleed, de Rijn en Gouwe in ruil voor een uitgelezen Volkskrant.

Ook ben ik de achtjarige die over Engelse kerkhoven met eeuwenoude bomen en overwoekerde grafstenen struint, op zoek naar de oudste grafsteen of de overledene die ooit het langst leefde.

Voor mijn intensiteit was steeds minder plek. Het leven werd meer overleven dan dat er ruimte was voor nuance. Zo af en toe waren er vlagen, tijdens mijn ontsnappingen te fiets en toen ik uithuizig werd, maar vaak was ik opgesloten en onvrij. Ik wilde deze momenten toen graag delen, maar met wie?

De geur uit hoogtepunten in een verder nogal disciplinair bestaan, waarin ik me gestaag naar een leven in vrijheid en op eigen voorwaarden ben gaan bewegen. Op die manier kan ik de geuren, kleuren, smaken en klanken van dit leven des te beter in me opnemen en associëren met gebeurtenissen, sferen, muziek en liefde.

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >