Het dragen van een grote verantwoordelijkheid gaat vaak gepaard met een zekere status en andersom. Als je niet oplet, kom je hiermee op grotere afstand te staan van de mensen om je heen. Het is dan alsof er een grote zeepbel om je heen zit waarvan de randen steeds buiten je bereik blijven, terwijl je daarbuiten steeds meer bekendheid geniet.

Je vervult vanuit je verantwoordelijkheid een zekere rol. Een rol is per definitie afgebakend, soms heel breed en soms heel gefocust. Een rol zorgt ervoor dat je, ook al zou je dat wel eens willen, niet alles kunt uiten in die context.

Het is dan zaak om elders, buiten de context van je verantwoordelijkheden, te zorgen voor een onvoorwaardelijke uitlaatklep. Het is anders verraderlijk makkelijk om te vereenzamen, juist terwijl je rol je in die hoedanigheid zichtbaarder maakt.

Als je door sommigen haast verafgood wordt vanwege je rol en status, kan je het beste zo benaderbaar mogelijk blijven. Je bereikbaarheid zal sommigen verbazen, maar het helpt tegen eenzaamheid. Je bent ook maar een mens. Status en invloed zullen je behoefte aan erkenning niet veranderen, net zoals die behoefte bij ieder ander bestaat.

Bedenk je vervolgens steeds: waar kan je jezelf buiten je rol uiten in al je menselijkheid? Dat verandert wel eens, maar zorg ervoor dat dit altijd kan.

Is het een specifiek iemand die altijd op een rake manier weet door te vragen?

Verdeel je liever verschillende aspecten over meerdere personen?

Heb je een creatieve uitingsvorm, zoals dit Dagboek ook is?

Kan je jezelf kwijt in een sport?

Kom je tot rust in het gezelschap van dieren?

Ik hecht veel waarde aan goede gesprekken. Ze zijn soms nodig en soms zelfs noodzakelijk. Als er op dat moment bij mijn weten niemand beschikbaar is, is dat lastig en probeer ik al mijn gedachten en mijn intensiteit op een andere manier te kanaliseren, zoals hier.

Het is belangrijk dat het voor mij veilig blijft voelen om me te uiten. Er zou anders zomaar iemand met mijn zielenroerselen aan de haal kunnen gaan, waardoor ik ze elders vervormd weer terugkrijg. Het zijn dan slechts andermans projecties geworden. Aan projecties heb ik natuurlijk niks.

Dat gebeurde vroeger al. Toen was ik de vreemde eend in de bijt, een rol die ik niet uit vrije wil op me nam. Ik had een hekel aan alle gekonkel, achterdocht en achterbaksheid in de zo idyllisch ogende buurt, maar kon me daarover niet uitspreken. Ik was het ernstig vooruitlopende, maar zich continu gedwongen inhoudende kind van een moeder die niet tot de Belangrijkste Moeders behoorde die zo veel voor de school deden en bovendien getrouwd waren met iemand van de Rotaryclub.

Nu leid ik mijn eigen leven en let ik wel op welke rollen ik op me neem. Maar dan nog moet ik wel eens aan bepaalde rollen kunnen ontsnappen. De ontsnappingssnelheid ligt dan hoog, dus de wees voorbereid op een intens mens. Ben je er klaar voor?

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >