Je geeft niets prijs als je thuis bent en je geeft niet thuis om de prijs te betalen voor je eigen gedrag.

Elk contact is als een nieuw tasten in het duister. Ben ik goed? Ben ik bedreigend? Ben ik goed en dan plotseling bedreigend? Het kan allemaal.

Welkom bij de loterij. In het verleden getrokken loten gaven geen garantie op winst. Het huidige lot ook niet. Als de jackpot op dat lot valt, verander je gerust de spelregels.

Mijn dagelijkse momenten zijn veroordelingswaardig. Ik leef, helaas voor jou, niet veilig maar onzichtbaar in een loondienst, waarna ik met Sint Juttemis met pensioen mag, maar toch mijn arbeidzame bestaan lijdzaam heb ondergaan.

Doe ik toevallig iets naar behoren, dan veranderen de criteria. Ik moet voelen hoe het voelt om zo lang niks te horen. Ik kan het niet horen, want het gevoel heeft nooit mogen zijn. Het is allemaal mijn schuld naar het schijnt, behalve het feit dat ik besta.

Mijn grootse momenten moeten worden genormaliseerd. Excelleren is goed, maar uitblinken verdacht. Ik, hoofdverdachte van het organiseren van een groot evenement, verklaar me schuldig aan verbinding.

Het spijt me niet, het spel speelt zichzelf uit in jouw nadeel, simpelweg omdat ik besta. Maar alleen omdat je dat zelf als nadeel ziet. Heeft het je zo geraakt dat ik niet op je lijk, als een kras in het gladde wereldbeeld? Moet die kras weg? Dan kan je weer de eeuwig zorgende zijn, waarom je bekend staat in je zeer kleine kring.

Je hebt me nooit gezien voor wie ik ben. Alle planeten draaien om jou heen en als ze allemaal op een rij staan geef je nog steeds niet wezenlijk om mij, achter je man aan levend, die jou nog extra moet beschermen tegen het kwaad dat in mij zou huizen als een wolf in schaapskleren.

Frustreert het je dat je niet meer uit mij kunt slaan dat ik grootse dingen wil en ga doen? Weet je nog hoe ik, reeds uithuizig, in de vroegte van tweede kerstdag een half uur met een koffer door de sneeuw liep voor de bus naar Amsterdam, murw van de laatste keer de avond ervoor, toen de bussen al niet meer reden? Je sliep nog en ik was zowaar mijn eigen pad gaan bewandelen.

Je bent niet uitgenodigd. Je zit niet vooraan in de zaal, staat niet eens achteraf in een hoekje. Je weet van niets. Dan heb je ook niet de informatie waarmee je me zo hard kunt pakken als met een mes in mijn rug.

Van jou heb ik nooit geleerd over zachtheid, heelheid, gezonde dankbaarheid, het in vrede ademen van dezelfde lucht, het er mogen zijn. Maar laat me mild zijn, helen, dankbaar zijn, ademhalen. Dit is geen vraag om toestemming, want ik doe het toch.

Als je vroeger tekort bent gedaan, straal het dan niet op mij af. Laat mij stralen. Zoek de hulp die ik je niet kan geven.

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >