Het zal me niet verbazen dat je een ander beeld van me krijgt als je alles van me wist. Alles weten is natuurlijk relatief en verhoudt zich tot de mate van gelaagdheid die je in mij leest.

Wat ik in het bijzonder bedoel zijn de taboes waaraan ik me schuldig maak – zonder schuld. Een taboe betrekt zich nou eenmaal per definitie op een minderheid, omdat het anders wel breder geaccepteerd was.

Ik vraag me af of onbekenden die mij andersom wel zouden kennen me nog steeds lukraak een lach zouden gunnen in het voorbijgaan.

Ik vraag me af of ik mensen die ik van mijn kant ook beter ken misselijk zou maken als ze al dat onconventionele en soms controversiële te weten kwamen.

Ik vraag me af of de mensen die me net zo goed kennen als ik hen me zouden afwijzen. Kennen zij me dan echt even goed of bezit ik meer complexiteit, die niet altijd waargenomen wordt en soms simpelweg taboe is?

Ik weet niet of ik de ochtendkou in mijn grote huis nog kan verwarmen als het taboe ontaardt in beschuldigingen van alles behalve de essentie. Dan word ik beroofd van energie door een schuld die niet bij me hoort, maar zich toch als een gevoel in mij manifesteert.

Is dit het katholieke relict dat ik heb geërfd van mijn ontkerkelijkte moeder, die nooit haar inborst van het leven lijdzaam ondergaan kwijtraakte? Iets in haar was verlamd, kapot, en manifesteerde zich in controlezucht en schaarsteparanoia. En vooral in boetedoening van de aangewezen schuldigen.

Sta je me toe om vrij en open te zijn?

Ontdek de voordelen van onbeperkte toegang >